شمارهٔ ۴۷

این شعر به یادبود دوستان از دست رفته اشاره دارد. گوینده می‌گوید که در تربت دوستانش، زمان زیادی از گذشته و اگر باد بر سر خاک آن‌ها بوزد، این امر نشان‌دهنده‌ی بقای یاد و خاطره‌ی دوستان خواهد بود. به طور کلی، شعر به ارزش و اهمیت یادآوری دوستانی که از دنیا رفته‌اند اشاره می‌کند.