شمارهٔ ۴۶

در این شعر، گوینده از کسی که به خاطر دریافت یک دینار از او ستایش کرده، می‌گوید که امیدوار است بختش به سعادت متصل باشد. اما وقتی او دینار را نمی‌دهد، به او فحش می‌دهد و ابراز شرم از وضعیتی شبیه به زنان دارد. در پایان، گوینده پیشنهاد می‌کند که هر دو با هم در دعای خیر و لعنت به خودشان شریک شوند.