شمارهٔ ۴۲

نویسنده در این شعر به ما می‌گوید که باید از چیزهایی که داریم راضی باشیم و به تماشای زیبایی‌ها بپردازیم. او اشاره می‌کند که اگر دسترسی به امکانات و ثروت بیشتری داشت، به ساختن کاخ و زندگی بهتر فکر می‌کرد. در نهایت، بیان می‌کند که انسان‌های در فقر و تنگدستی نمی‌توانند زندگی‌اشان را گسترش دهند.