شمارهٔ ۴۱

این شعر به بیان راز و حقیقتی می‌پردازد. شاعر می‌گوید که پرده‌ها را کنار زده و واقعیت را نشان داده است. او تاکید می‌کند که اگر طرف مقابل با مهربانی برخورد کند، درباره‌ او به خوبی صحبت خواهد کرد، ولی اگر خلاف این عمل کند، او نیز از سخن‌گویی برعکس دریغ نخواهد کرد.