شمارهٔ ۳۷

این بیت بیان می‌کند که شخص با کمال و ویژگی‌های ارزشمند، به نواقص مالی و اجتماعی خود اهمیت نمی‌دهد. او مانند ماه است که رنگی ندارد، اما زیبایی و نور دارد. همچنین، مردی که هیچ لباس مادی ندارد، از فردی که لباس زیبا دارد اما در باطن شخصیت ندارد، بهتر است. به عبارت دیگر، ارزش‌های درونی و معنوی مهم‌تر از ظواهر و دارایی‌های مادی هستند.