شهی که پاس رعیت نگاه میدارد
حلال باد خراجش که مزد چوپانیست
دربارهٔ این سروده
این دو بیت درباره وظیفه حاکم و حکومت نسبت به مردم است؛ شاعر میگوید در صورتی خراج و مالیات بر حکام، حلال است که از مردم محافظت کنند و حقوقشان را رعایت کنند.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
وگر نه راعی خلق است زهرمارش باد
که هر چه میخورد او جزیت مسلمانیست