در سرای به هم کرده از پس پرده
مباش غره که هیچ آفریده واقف نیست
دربارهٔ این سروده
در این ابیات، شاعر به ما میگوید که نباید به خوبیها و زیباییهای دنیای مادی دل خوش کرد، زیرا هیچ موجودی به واقعیتهای پنهانی و غیب آگاهی ندارد. او هشدار میدهد که باید از آنچه در دل و ذهن خود داریم بترسیم، زیرا علم به اسرار دنیا تنها در اختیار خداوند است و در نهایت، همه چیز یکسان است.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
از آن بترس که مکنون غیب میداند
گرش بلند بخوانی وگر نهفته یکیست