شمارهٔ ۳۳

این متن به انتقاد از کسانی می‌پردازد که می‌خواهند عیب‌های او را برجسته کنند و او را از لحاظ اجتماعی ضعیف نشان دهند. شاعر به وضوح می‌گوید که حتی اگر لاغر و ضعیف باشد، ارزش و اصالتش را حفظ کرده و از گدایی نیز به خود فخر می‌فروشد. او خود را درویش می‌داند اما به هیچ وجه خود را ضعیف یا ناقص نمی‌بیند و با تشبیه شیر به یک حیوان ضعیف، نشان می‌دهد که حتی اگر در شرایط بدی باشد، همچنان از موجودی بی‌ارزش بهتر است.