شمارهٔ ۲۷

اشعار به اهمیت درون و شخصیت واقعی انسان‌ها تأکید می‌کند و بیان می‌کند که ثروت و مقام نمی‌توانند ارزش واقعی یک فرد را تعیین کنند. حتی اگر شخصی ثروتمند شود، اما اگر ذات خوبی نداشته باشد، همچنان انسان فاقد ارزشی است. به عنوان مثال، باوجود ثروت قارون، او همچنان در درونش بدکاره است و ارزشش تنها به دارایی‌اش محدود نمی‌شود. در نهایت، حتی یک سگ با گردن‌بند طلا، همچنان همان سگ است و تغییری در ذاتش ایجاد نمی‌شود.