شمارهٔ ۲۲

این شعر بیانگر احساس خدمتگذاری و ارادت نویسنده به خداوند است. او می‌گوید که پدرش نیز در بندگی خدا عمرش را سپری کرده و او، به عنوان فرزند، از نعمت‌های خداوند بهره‌مند شده است. در نهایت، نویسنده تأکید می‌کند که دیگر هیچ خدمتی جز خدمت به خداوند نمی‌کند، زیرا او را از نعمت‌های الهی پرورده است.