شمارهٔ ۲۹

در این شعر، سخن از احساس ذلت و نابسامانی است که با ظهور و حضور معشوق به زندگی و نشاط تبدیل می‌شود. خفت و ضعف موقت بوده و با ظهور او، دل‌ها دوباره زنده و پر انرژی می‌شوند.