شمارهٔ ۸۹

این دو بیت به این معنا اشاره دارد که نگاه‌ها و دقت‌های انسان به سوی کسانی می‌رود که شایسته حسرت و توجه هستند. در واقع، انسان‌ها طبیعتاً به سمت افرادی که ویژگی‌های خاص و جلب توجه‌کننده‌ای دارند، جذب می‌شوند و این موضوع می‌تواند منجر به حسادت یا ترس از دست دادن آن‌ها گردد.