شمارهٔ ۲۶ - ترکیب بند

برداشت: در زمان تو، ای معشوق عزیز، چقدر عهد و پیمان شکسته شده و سوگندهای دروغین خورده شده است.

برداشت: بر روح آسیب‌پذیر که آرزو دارد، لطف و محبت بیش از این جفا و ستم را نپذیر.

برداشت: من مانند تو، زیبا و دلنشین را ندیده‌ام که جهانیان او را به عنوان معشوق خود می‌شناسند.

برداشت: دیگر هیچ آرزویی در دل نخواهم داشت، چون ارتباطی عمیق با تو برقرار کرده‌ام.

برداشت: ما به هیچ‌کس غیر از تو علاقه‌ای پیدا نکرده‌ایم، مانند پروانه‌ای که به خاطر عشقش به آتش، خود را می‌سوزاند.

برداشت: عشق پدیدار شد و عقل دیگر نتوانست به آن نگاه کند. شوق نیز پیدا شد و صبر را به کلی از میان برداشت.

برداشت: دوران تو به قدری منحصر به فرد است که این زیبایی خاص فقط به تو بخشیده شده و به هیچ‌کس دیگری داده نشده است.

برداشت: در هیچ دوره‌ای مادری مانند تو فرزندی با این زیبایی نداشته است.

برداشت: ای روشنی چشمانم، در حالی که من به خاطر تو دلم خون است، تو چه غمی بر دلت داری؟

برداشت: ما تا کی این‌گونه پیش می‌رویم و تا چند وقت دیگر می‌توانیم صبر کنیم؟

برداشت: هر لحظه که به من نزدیک می‌شود، دود فریاد و ناله‌ای وجود دارد، اما هیچ چیز از آن سودی نمی‌برد.

برداشت: من به زمین افتادم و این سرنوشت بود که آدمی باید بی‌قید و بند عمل کند و نصیحت را نادیده بگیرد.

برداشت: دل از دست رفت و کنترل طاقت هم از بین رفت. مانند سیلابی که به راه خود ادامه می‌دهد و هیچ راهی برای جلوگیری از آن وجود ندارد.

برداشت: من اگرچه خودم نیستم، اما اگر کسی دیگر هم هست، از یاد دوست خوشحال می‌شوم.

برداشت: عشق و زیبایی تو به قدری در وجودم نقش بسته است که تا همیشه با من خواهد ماند.

برداشت: باد به گوش من از ملامت و اندوه جدایی کوه الوند می‌وزد.

برداشت: دل من برای یافتن تو سرگردان شده و ایمانم هم از عشق تو جان می‌گیرد، اگر کمی به من توجه کنی، مطمئنم به تو می‌رسیدم.

برداشت: این جمله به این معناست که من شایسته این چیزها و حتی بیشتر از آن هستم، زیرا مانند انسان‌های با درایت و خردمند رفتار می‌کنم.

برداشت: بنشینم و صبر کنم تا کارهایم را به تدریج انجام دهم.