شمارهٔ ۲۳

برداشت: ای دوست غمگین من، چرا از من دلخور هستی؟ ای درد و ای درمان من، چرا از من ناراحتی؟

برداشت: ای سرو خوش‌بالای من، ای معشوق زیبا روی من، لب‌های قشنگت به مانند شیرینی است، چرا از من دلخور شده‌ای؟

برداشت: به خاطر هجرتی که داشتم، حالا گمگشته و سرگردان شده‌ام مثل گردون (چرخش دنیا) و از اشک‌ها و زخم‌های قلبم می‌سوزم. پس چرا از من دلخور شده‌ای؟

برداشت: اگر از غم [دوری] تو بمیرم، خونم به گردنت می‌افتد (بِتا = بگذار تا، باشد که). [به همین خاطر] در قیامت (فردا) تو را بازخواست می‌کنم که چرا از من رجیده‌ای.

برداشت: من، سعدی، به درگاه تو آمده‌ام و عاشق زیبایی چهره‌ات هستم. نیکوکار و مهربان توام. چرا از من دلگیر شده‌ای؟