شمارهٔ ۲۲

برداشت: من خسته‌ام و بی‌تو هیچ آرامشی ندارم. با کدام دل صبوری می‌توانم به زندگی ادامه دهم، ای معشوقی که بدون تو هستی؟

برداشت: وقتی که راه صبر را انتخاب می‌کنم، دل خود را به دست باد سپرده‌ام، زیرا هیچ‌گونه آرامشی در absence از تو برایم وجود ندارد.

برداشت: ای معشوق من، به پای تو سجده می‌کنم، زیرا در گوشه‌ای از خانه‌های غم، ناگزیر باید در کنارت باشم، نه به اختیار خودم، بلکه به خاطر نیاز و وابستگی‌ام به تو.

برداشت: اگر حتی مرا به دوزخ ببرند، با کمال میل می‌روم، اما اگر بخواهم به بهشت بروم، بدون تو هرگز قدم نمی‌زنم.

برداشت: آیا دلیلی وجود دارد که من به زیبایی‌های باغ و بوستان نگاه کنم، در حالی که بدون تو همه چیز برای من فقط یک تصویر زرق و برق دار است؟

برداشت: نفسم به عطر وصالت شاد می‌شود، ای جانا! اگر چنین حالتی برایم باقی بماند، من بی‌تو دلی شاد نخواهم داشت.

برداشت: به این فکر نباش که سعدی برای تو دوست و یاری انتخاب کرده است، زیرا او هیچگاه یاری را بدون تو نمی‌خواهد.