شمارهٔ ۱۵

برداشت: ای نسیم صبحگاهی، بوی گیسوان یار را با خود بیاور تا دل آرام بگیرد و از بی‌قراری رهایی یابد.

برداشت: سلامی از من ناتوان به آن درخت بلند بفرست و پیامی به آن زیبای خوش‌روی برسان.

برداشت: ناتوان فرهاد پیامی از من، که در غم هستم، به کسی برسان.

برداشت: به دوست باوفایم بگو که جوابش را در دل بگیرد و سپس آن را به طور علنی بیان کند.

برداشت: علاج دل من و تسکین روح من بوی آن دو زلف همچون زره‌ای از مشک را بیاور.

برداشت: دیدن بهار برای من تنها در جلوهٔ چهرهٔ توست، پس لطفی کن و آن زیبایی بهار را به من نشان بده.

برداشت: به خاطر روشنی چشمی که از چهره‌اش دور است، غبار و گرد و غبار را از آن طرف و آن دیار برطرف کن.

برداشت: این جمله می‌گوید که از من سلام و درود زیادی را برای محبوبم بفرست. همچنین خواسته‌ام که به لطف الهی خبری از وصال آن معشوق بیاور.

برداشت: من آن داستانی که گفتم را در ذهن داشته باش و هر پاسخی که به تو می‌گویند را به خاطر بسپار و به یاد بیاور.

برداشت: سعدی همیشه در انتظار تو است و به نسیم صبح می‌گوید که بوی موهای یار را بیاور.