شمارهٔ ۱۳ - خسرو من چون به بارگاه (برآید)

برداشت: زمانی که خسرو محبوب من به کاخ می‌رسد، صدای نعره و فریاد از جانب سپاه بلند می‌شود.

برداشت: عاشق واقعی از منزل و جایگاه خود دور می‌شود، در حالی که فرد ثروتمند از دارایی و مقامش جدا می‌گردد.

برداشت: به تماشای کوی او بایست و ببین که چه تعداد یوسف‌های مصری از عمق چاه به بیرون می‌آیند.

برداشت: صبح به قدری راستین است در آرزوی او که حتی هوس، چهره‌اش را در آغاز روز نشان می‌دهد.

برداشت: نقولی که در اینجا آمده نشان می‌دهد که آن‌هایی که به شدت تحت تأثیر آتش عشق الهی هستند، از دیگران برتری پیدا می‌کنند و فضیلتشان بیشتر نمایان می‌شود.

برداشت: چشمانش به قدری فریبنده است که هر کسی را می‌خکوب می‌کند و اگر کسی از حمایت و حفاظت خود خارج شود، دیگر نمی‌تواند خود را نجات دهد.

برداشت: اگر صبح دیرتر از خواب بیدار شود، در آن روز صبحانه هم دیرتر خواهد بود.

برداشت: اگر آینه تصویری از او را از دور ببیند، از دل سنگی‌اش هزار آه برمی‌خیزد.

برداشت: اگر کسی که مرده است، در دل مردم یادش زنده بماند، بر خاکش گیاهان فراوانی خواهد روئید.

برداشت: ای دل، شکیبا باش! وقتی که زمان بگذرد و روزها و ماه‌ها سپری شوند، به وصال این معشوق ممکن است برسی.

برداشت: وقتی که از روی عشق به او خطا و گناهی صورت گیرد، بوی عبادت و نیایش از آن گناه به مشام می‌رسد.

برداشت: ای دل، سعدی! نه در دیر شراب‌خواری و نه در مسجد عبادت کن. سجده کن در جایی که جلوه زیبای خداوند نمایان می‌شود.