شمارهٔ ۶

برداشت: حالم از بیان اندوه تو به داستانی شبیه است و چشمانم به تصویر تو مانند معبدی از بت‌ها می‌ماند.

برداشت: هر جا که ناپاکی و بدخویی وجود دارد، کنار آن یک شخص نیکو و ارزشمند هم هست.

برداشت: بسیاری از افراد عاقل در انتظار زلف تو هستند، اما این انتظار آن‌ها را مانند دیوانگان کرده است.

برداشت: در اینجا شخصی از ظرافت و زیبایی زلفی پر خم صحبت می‌کند و دیگران به او می‌گویند که به طور کلی، این زیبایی به دلیل یک شانه خاص و هنرمندانه است که در این زلف به کار رفته است.

برداشت: از لب او یک نکته‌ای برای من همچون دریاست و از خم ابرویش یک قطره می‌شود که برایم مانند پیمانه‌ای است.

برداشت: با روشنی آفتاب که زیبایی او را می‌افروزد، چراغ آسمان کمتر از یک پروانه به نظر می‌رسد.

برداشت: عزیزم، چرا صورتت را از من می‌پوشانی؟ آیا واقعا من برای تو کم و کم‌تر از یک بیگانه هستم؟

برداشت: در مورد بت آزر داستان‌ها و حکایات زیادی وجود دارد. این بت، در واقع همان معبودی است که در خانه‌اش قرار دارد.

برداشت: دل دیگر جایی برای تو ندارد، پس چطور می‌توانم در این جهان زندگی کنم؟ خود همین دل، به ویرانه‌ای تبدیل شده است.

برداشت: این دل چیزی نیست که نام آن را دل بگذاریم؛ این نوعی عشق نیست، بلکه نتیجه‌ی سختی‌ها و آزردگی‌هایی است که تجربه کرده‌ایم.