شمارهٔ ۲

برداشت: نمی‌دانم چه راهی پیدا کنم تا با این دستانم آن معشوق خوش‌چهره را به دست بیاورم.

برداشت: او با ظلم و ستمش به قلب من صدمه می‌زند تا دست‌هایش را به رنگ خون دل من بیاراید.

برداشت: من فقیر و بی‌چیز هستم و از این می‌ترسم که او به کسانی همچون من که در تنگدستی به سر می‌برند، نرسد و محبتش را به ما عطا نکند.

برداشت: اگر روزی بتوانم دامن وصالش را بگیرم، هرگز اجازه نمی‌دهم که این فرصت را از دست بدهم و حتی تا قیامت هم آن را حفظ خواهم کرد.

برداشت: هرچقدر هم که درباره ویژگی‌های او بگویم، باز هم نمی‌توانم به زیبایی‌های او اشاره کنم؛ زیرا طبع من مانند طوطی است که فقط از بلبلان زیبا سخن می‌گوید.

برداشت: خواسته‌های دل من را چگونه می‌توان بیان کرد، وقتی که دستم به آن معشوق بلندقد نمی‌رسد و حسرت می‌خورم؟

برداشت: چشمان زیبا و مست او باعث دل‌نگرانی من می‌شود، زیرا او با شوریدگی خود، دیگران را به رویا و مستی می‌کشاند.

برداشت: اگر چهره زیبای او را ببینم، دیگر به باغ تمایلی ندارم، زیرا هیچ گلی در باغ به زیبایی چهره او نیست.

برداشت: هر کسی که زیبایی من را دیده باشد، در طول زندگی‌اش هیچ گالری یا نقاشی دیگری را برای تماشا نخواهد رفت.

برداشت: سعدی در اینجا می‌گوید که از این رویداد تعجبی نمی‌کند، زیرا اگر او دلتنگ جدایی‌اش باشد، این برای دیگران هم ممکن است اتفاق بیفتد.