ترجیع بند

برداشت: ای سروِ بلندقامتِ دوست و ای سروِ بلندِ قامتِ دوست می‌توان خواند. خطاب به یار و قامتِ او تحسینی می‌گوید و با این تحسین آغاز می‌کند و با صوتی حاکی از شگفتی می‌گوید که چه شمایل و اندامِ نیکویی داری

برداشت: در ادامه‌ی تعریف و تمجید از معشوق، می‌گوید الهی هر سروِ بلندی که در لبِ جویبار هست، در پایِ لطافتِ تو که یارِ بلندبالا و لطیفی، قربانی شود و بمیراد.

برداشت: تو آن نازک بدن و خوش بر و بالایی که همانطور که غنچه در پوستِ گل نمی‌گنجد و خواهد شکفت، تو نیز در زیرِ قبا نمی‌گُنجی

برداشت: اگر آن ماه‌پاره (یار) به بامِ سرای خود بیاید، کسی نخواهد توانست به درستی تشخیص دهد که ماهِ آسمان است که از کنارِ بامِ قصرِ او روشن دیده می‌شود یا تابش و درخشش چهره یار است که می‌بینیم

برداشت: یار را خرمنِ گل توصیف کرده. بعد به توصیف خود افزوده که گل به تنهایی نه! بل‌که او باغ است. تازه باغِ ارم و باغِ زمینی نیست. بل‌که باغِ بهشت است.

برداشت: شاعر از عطرِ خوشِ یار تعریف می‌کند. می‌گوید مشخص نیست که این عطرِ خوش که از جانبِ یار می‌آید، عطرِ گویِ عنبرین است که یار در گریبانِ خود نهاده یا این بو، از دهانِ خوشبویِ خودِ یار بر می‌خیزد؟ در زمان‌های قدیم، از عنبر و مواد خوشبو، به شکلِ گوی‌های کوچک، موادی تهیه می‌کردند که در لابه‌لای زلف می‌بستند یا در میانِ لباس و گریبانِ خود می‌نهفتند تا خوش‌بو شوند. مانند عطر و ادوکلن امروزی. و شاعر می‌گوید نمی‌دانم این عطرِ خوش، عطرِ نفس‌های خوشبوی یار است یا عطرِ این گویِ خوش‌بویِ عنبرین

برداشت: صولجان، چوگان است به‌عربی. حلقه‌ی صولجان، قسمتِ پایینیِ چوبِ بازیِ چوگان است که مانندِ عصا خم است. زلفِ یار را مانندِ چوگانی توصیف کرده و خمِ انتهای زلفِ یار را مثلِ همان انحنایِ عصایی شکلِ انتهای چوگان (چوبی که با آن به توپ یا گوی ضربه می‌زدند) و می‌گوید دلِ من در حلقه‌ی زلفِ یار مانندِ گویِ بازیِ چوگان افتاده و دست‌خوشِ او است.

برداشت: و این دل در این تاب و پیچِ زلف و ضربه‌های چوگانِ زلفِ یار می‌سوزد اما همچنان هوادار است. و می‌میرد اما همچنان دعاگوی او است.

برداشت: در بیت‌های پیشین به گرفتاری‌هایی که دل دچارِ آن است و به سوختن و مرگ دچار شده اشاره می‌کند و در این بیت می‌گوید، خونِ دل، بر گردنِ دیده است. یعنی اگر دیده (چشم) به دنبالِ بلا نبود و یار را نمی‌دید، دل نیز عاشقِ او نمی‌شد و این بلا به سرِ او نمی‌آید. پس خونِ دل بر گردنِ چشم است.

برداشت: روی (فلز) و سیم (نقره که آن نیز فلز است) تناسب دارد. شاعر می‌گوید دلِ آدمی از فلزِ روی نیست. رو به معنای چهره نیز معنا می‌دهد. سیمین به معنای نقره‌ئی است که اشاره به رنگِ سفید و زیباییِ اندامِ یار دارد. و شاعر می‌گوید که من بنده‌ی لعبتان و زیبارویانِ سفید اندام و نقره گون ام. زیرا که دلِ آدمی از فلز و روی نیست که عاشق نشود. امروز نیز می‌گوییم دل از آهن نیست که احساس نداشته باشد! لعبتانِ سیمین را دیده ام و دلم آن ها را خواسته است. سیم در معنایِ سکّه و پول نیز هست و لعبتانِ سیمین می‌تواند معنایِ زیبارویانی هم بدهد که با سیم (سکّه و پول) می‌توان آن‌ها را به دست آورد.

برداشت: بسیاری از مردم، بسیار من را سرزنش و نکوهش کردند که به دنبال او نباشم، زیرا او آدمِ بداخلاق و بدخویی است.

برداشت: اما من به آن ها می‌گویم: ای آدم‌های سخت دل و سست پیمان! آیا این شرطِ وفا است که من بدونِ دوست، ...

برداشت: ... که من بدونِ دوست، بنشینم و صبر پیش گیرم و دنبالِ کارِ خودم باشم؟ (البته که این شرطِ وفا نیست)

برداشت: در زمان تو، ای نگارِ دلبند، ای معشوق زیبا، چه سوگندها و عهدهایی که شکسته شده است. در عهدِ تو، هم معنای دور و زمانِ تو دارد و هم معنای پیمان و تعهد. در این معنای دوم، یعنی به خاطر عهدی که با تو بستند، عهدهای دیگر و پیوندهای دیگر را می‌شکنند. مانند این مضمون: «تا عهدِ تو دربستم، عهدِ همه بشکستم / بعد از تو روا باشد، نقض همه پیمان‌ها»

برداشت: آن خاطر که با تو پیوند گرفت و اُنس گرفت، دیگر، به دنبالِ هیچ خواسته و مطلوبی نخواهد رفت.

برداشت: همانطور که مگس نمی‌تواند از مقابلِ قند برود، من هم از پیشِ تو و از مقابلِ تو نمی‌توانم بروم. راهی برای رفتن ندارم.

برداشت: عشق که آمد، دیگر راه و رسمِ عقل را برداشت (منسوخ کرد) و شوق که آمد، دیگر، صبر را از ریشه برکند. (صبر به معنایِ گیاهی تلخ با ریشه و بیخ تناسبی هم دارد)

برداشت: هیچ مادری در هیچ دوره‌ای فرزندی به زیبایی تو به دنیا نیاورده است.

برداشت: نصیحت دوستان همچون بادی است که می‌وزد و غم دوری شبیه کوهی به نام الوند سنگین و مشکل است. (بادی که به کوه می‌وزد، تاثیری بر کوه ندارد)

برداشت: اگر کسی دیگری غیر از من وجود داشته باشد که از دوست، تنها به یادِ دوست خرسند و راضی باشد، من اینچنین نیستم. (من به یادِ دوست راضی نیستم. من خودِ دوست را می‌خواهم.)

برداشت: این وضعیت را تا کی ادامه می‌دهیم و تا کی باید صبر کنیم و جور و جفا را تا چه زمانی تحمل کنیم؟

برداشت: من مانندِ پرنده‌ای که به طمعِ دانه، در دام می‌افتد و مانندِ گرگی که به بویِ دنبه در بند می‌افتد، ... (ادامه در بیتِ بعدی)

برداشت: در دام و در بند افتادم. و انگاری مصلحت چنین بود. (خوب شد!) چون که آدمی تا در دام و در بند نیفتد، پند نمی‌گیرد.

برداشت: حقّ من بود! باید بیشتر از این هم بلا به سرِ من می‌آمد. امیدوارم که باعث شود که مانندِ مردمِ خردمند، ... (بقیه در بیتِ بعد)

برداشت: مانندِ آدم‌های عاقل بنشینم و صبوری پیشه کنم و به کارهای خودم بپردازم.

برداشت: امروز در این شهر هیچ‌کس جز تو ظلم و ستم نمی‌کند.

برداشت: عاشقان در دام تو افتاده‌اند، و دوستان در بند تو گرفتار شده‌اند.

برداشت: ای شمعی که با شعله‌ی صورتت، نور سوزان را به خود جذب می‌کنی.

برداشت: صبحی که عطر خوش روح‌افزایی را زمانی که عشاق نفس می‌کشد به جانش هدیه می‌دهد.

برداشت: من با روی گشاده به او روی می‌آورم و اگر او رو برگرداند، باز هم به یادش راحتی می‌جویم و اگر هم عبوس باشد.

برداشت: جسم تو مانند حریر چینی است، پس چرا به خود لباس زیبا و مجلل بپوشانی؟

برداشت: در تمام سخن گفتن هایم فصیح و شیوا هستم (اشاره به لقب سعدی؛ فصیح المتکلمین) اما در توصیف زیبایی های تو عاجزم. اخرس به معنی گنگ و لال

برداشت: می خواهم جانم را به پای تو نثار کنم، اما می‌ترسم که تو پای بر خس و خاشاک نگذاری.

برداشت: ای کسی که زیبایی، در وفاداری تلاش کن؛ زیرا این زیبایی هرگز با کسی وفا نکرده است.

برداشت: برای زکات سلامتی و تندرستی خود، به کسانی که دلشان شکسته و در درد و غم هستند، کمک کن.

برداشت: از این به بعد همچون گذشته چنین کاری نکن، وگرنه به خدا که من دیگر از این پس...

برداشت: بنشینم و صبر می کنم و به دنبال کار خود می روم.

برداشت: با سخنان شیرین و لبان نازک، چه دلنشین است روی شکوه‌مند و نازک تو!

برداشت: به خاطر زیبایی و جذابیت تو، ماه آسمان احساس شرم کرد و شکلش به هلالی باریک تبدیل شد.

برداشت: ای آن کسی که با نگاهت مرا کشتی، به جان خودم قسم، تو با آن چشم‌هایم را از پای درآوردی.

برداشت: محض رضای خدا مالکین بر رعیت و مردمان این چنان ستم نکنند.

برداشت: شاید به پادشاه بگویند که ترک به خاطر تو خون تاجیک‌ها را ریخت.

برداشت: می‌دانی چه شب دشواری را پشت سر گذاشتم؟ چنین شب‌هایی را دیگر به سراغم نیاور.

برداشت: با وجود تمام این اتفاقات، اگر زندگی همچنان ادامه داشته باشد، روز به شب تاریک تبدیل می‌شود.

برداشت: به طور کلی، دیگر صبر و آرامش در من باقی نمانده است؛ نه آنقدر که بتوانی مرا مهار کنی و نه آنقدر که بتوانی به خوبی با من رفتار کنی.

برداشت: ای دل، افسوس که عمرم به بیهوده گذشت و تو هنوز اجازه نمی‌دهی که از این درد رهایی یابم.

برداشت: من برای رسیدن به هدفم نشسته و صبر می‌کنم و ادامه کار خود را دنبال می‌کنم.

برداشت: چشمی که نظرش را کنترل نکند، چه شور و شوق‌هایی که به قلب عاشق نمی‌آورد.

برداشت: آهوهایی که در دام زلف محبوبان گرفتار می‌شوند، به سرنوشت شومی دچار می‌گردند.

برداشت: از دستانی که بر کاغذ نقش می‌زنند، ناله و فریاد کن.

برداشت: هر کجا که شخصیتی مانند فرهاد، با ویژگی‌های شیرین و دلنشین، مسئولیتی را بر عهده بگیرد، می‌توان انتظار داشت که آن مکان بهشت-like شود.

برداشت: هیچ‌کس نمی‌تواند به‌راحتی نتیجه تلاش و دیدارهای معنوی را به دست آورد، مگر اینکه پیش از آن سختی‌های مجاهدت و تلاش را پشت سر گذاشته باشد.

برداشت: عاشقان دلسوز که هنوز به کمال نرسیده‌اند، ابراز احساساتشان را به نوعی به حساب نمی‌آورند و به آن کم‌ارزش می‌دانند.

برداشت: به افراد باهوش ایراد نگیرید، چون ممکن است در نتیجه تلاش‌هایشان، چیزی از دست رفته باشد.

برداشت: در زندگی عاشق، مشکلات و دردها مانند خارهایی هستند که در پای او می‌روند. اما عشق او مانند تیغی است بران که نمی‌گذارد سرش به درد بیافتد. عشقی که دارد، آنقدر قوی و عمیق است که می‌تواند بر سختی‌ها غلبه کند و او را از رنج و آلام دور نگه دارد.

برداشت: ما به کسی نیاز داریم که برای دیگران اهمیت قائل نیست و به حاجت‌های آن‌ها توجه نمی‌کند.

برداشت: می‌گویند از پیش او برو، اما من از او دور نمی‌شوم؛ او نمی‌گذارد که بروم.

برداشت: من خود انتخاب کننده‌ام نیستم؛ اگر کسی دستش را از دامن من بردارد، نمی‌توانم از خودم دفاع کنم.

برداشت: من آرام می‌نشینم و صبر می‌کنم تا به کارهای خود بپردازم.

برداشت: پس از جستجوی تو، دیگر در سرم چیزی جز تو نیست و به خاطر اندوهی که دارم، هیچ چیز دیگری برایم اهمیت ندارد.

برداشت: تو راهی را به من نشان می‌دهی تا به سمت تو بیایم، اما وقتی از کنارت می‌گذرم، هیچ راهی برای ادامه وجود ندارد.

برداشت: من مرغ زبانی هستم که در دام تو گرفتارم، هرچند که مرا بکشی، پرواز نخواهم کرد.

برداشت: اگر بگویند در میان انسان‌ها مثل تو پری وجود دارد، به این حرف باور ندارم.

برداشت: من محبت و دوستی را از تمام آدم‌ها برداشتم، اما هیچ چیزی جز یاد تو در ذهنم وجود ندارد.

برداشت: می‌گویند تلاش کن تا به آنچه می‌خواهی برسی، من هم تلاش می‌کنم اما خوشبختی در کنارم نیست.

برداشت: من به دلیلی خاص خلق نشده‌ام و هر قدر هم تلاش کنم، نمی‌توانم به آن چیزی که نیستم تبدیل شوم.

برداشت: کاش مرا نگاهی نمی‌کردی، چون دیدن تو برای من به اندازه‌ موقعیتی که برای خودت داری، نیست.

برداشت: فکرم به همه جا سرک کشید و از گوشه‌ی صبر بهتر و مناسب‌تر چیزی نیافتم.

برداشت: برای تغییر سرنوشت چاره‌ای نیست، چون اکنون راه دیگری در پیش ندارم.

برداشت: می‌نشینم و صبر می‌کنم تا کارهایم را دنبال کنم.

برداشت: ای دل، آیا تو بارها و بارها عهد و پیمان نبستی؟ چرا در جستجوی خواسته‌هایت سرگردانی؟

برداشت: هیچ کس را سرزنش نکن. تو خودت را گرفتار مشکل کردی و آسیب دیدی.

برداشت: آیا متوجه شدی که نتیجه عشق، چه حالتی از دل‌شکستگی و نارضایتی به بار آورد؟

برداشت: ای دل! یا باید تحمل کنی و با ظلم و بی‌عدالتی کنار بیایی، یا اینکه در داستان عشق، به عمق و زیبایی آن سفر کنی.

برداشت: ای که موی سیاه  و بدنی سیمین و سپید داری، من به خاطر فکر کردن به تو، موهایم سفید شده است.

برداشت: زمانه‌ای که در آن زندگی می‌کنیم، در حالی که بسیار تیره و تار به نظر می‌رسد، با زیبایی‌ها و نورهایی نیز همراه است که به ما امید می‌بخشند.

برداشت: بین کفر و اسلام با ما صلح برقرار است، اما تو همچنان در حالت جنگ و نبرد قرار داری.

برداشت: سرت را بالا نبر و خود را بزرگ نکن، زیرا ما به بندگی و کوچکی خود اعتراف کردیم.

برداشت: من از درد تو خوشحال هستم، زیرا تو هم دردی من هستی و هم درمان آن درد.

برداشت: گفتی که شکیبا باش، اما دلم طاقت شکیبایی ندارد و تحمل این وضعیت را نمی‌کنم.

برداشت: تحمل و تسلیم کردن خود چاره‌ای است، وگرنه تلاش و مردانگی در چه راهی به کار می‌آید؟

برداشت: آیا باید بنشینم و صبر کنم یا به کارهای خود ادامه دهم؟

برداشت: او از کنار من عبور کرد و به من نگاه نکرد، با خودخواهی و تکبر دامنش را کنار کشید.

برداشت: دو گل نرگس خواب‌آلود او در برابر من هستند و از پشت سر به حسرت به آنها نگاه می‌کنم.

برداشت: ای معبود دوستان شیدا، اگر همانطور که با من رفتار می‌کنی، با همه‌ی آنان نیز رفتار کنی، چه خواهد شد؟

برداشت: بسیاری هستند که جان گرانبهای خود را در راه تو فدای می‌کنند، ولی من اولین کسی هستم که این کار را انجام می‌دهم.

برداشت: گفتم از درد و رنجی که از تو دارم، نزد پادشاه گله‌گزاری کنم.

برداشت: آیا این بی‌محبتی و سخت‌دلی تو از ناحیه من است یا از خود تو؟

برداشت: وقتی متوجه شدم که проявای محبت از طرف دیگران وجود ندارد، دیگر نمی‌توانم از بی‌عدالتی‌هایشان شکایت کنم.

برداشت: اگرچه سرم برود، باز هم پای تو را فدای آن می‌کنم و هرگز از تو دست برنمی‌دارم.

برداشت: جز تو، هیچ چیزی نیست که برای من اهمیت داشته باشد و نمی‌خواهم هیچ خواسته‌ای از خداوند جز وصالت را داشته باشم.

برداشت: می‌گویند از او نگاه کن و دوری کن، اما من نمی‌توانم از سرنوشت خود دور شوم.

برداشت: هرگز نشنیده‌ای که کسی بدون یارش، صبوری کند تا من.

برداشت: به نشستن و صبر کردن می‌پردازم و به دنبال ادامهٔ کار خود می‌روم.

برداشت: ای چهره‌ات مانند آفتاب، درخشندگی و روشنی تو باعث شناخته شدن و نمایان شدن تمام نسل‌های آدم است.

برداشت: عطر نفس مریم، روح مردگان را زنده می‌کند.

برداشت: برای وجود گرانبهایت، ستایش و تحسین فراوان باد؛ بر جسم نیکو و شریف تو، نام برتر و بزرگ به‌خصوصی نیکو باد.

برداشت: عزیز من، تو مانند چشمی راست و مستقیم هستی، ای قامت زیبا با ابروهایی خم.

برداشت: دست‌های تو، ای چهره زیبا، چنان جذاب و فریبنده است که قلب‌ها را در دستان خود اسیر می‌کند.

برداشت: تنها من نیستم که در عشق تو گرفتار شده‌ام، بلکه دیگران هم عاشق تو هستند و من هم جزو آنها هستم.

برداشت: تو در حقیقت شیرین‌ترین چیزی در جهان هستی، پس بگذار داستان ما به گذشته برگردد.

برداشت: تو زیبایی‌ات کاملاً روشن و شناخته شده است، اما ما نمی‌توانیم در برابر رنج انتظار تو صبر کنیم.

برداشت: تو به وعده‌ات وفا نکردی، اما ما هنوز به عهد خود پایبند هستیم.

برداشت: نگذار کسانی که خسته و رنجورند، دور از تو و در حسرت درمان بمیرند.

برداشت: بدون من، تو همه عمرت را به سر می‌کنی، اما نگو که حتی یک لحظه هم می‌توانم بدون تو زندگی کنم.

برداشت: من می‌نشینم و صبر می‌کنم و به دنبال کار خود می‌روم.

برداشت: گل را در حضور من نچینید، زیرا زیبایی آن به خاطر وجود شگفت‌انگیز آن است.

برداشت: ما مانند هلالی هستیم که از آن ماه کامل نمایان شده‌ایم و در نظر مردم، مورد توجه و اشاره قرار گرفته‌ایم.

برداشت: همه عیب‌ها و نقص‌های ما را به زبان آوردند؛ ای گروه، تا کی و تا چه زمانی ادامه خواهد داشت؟

برداشت: ما خود به خودمان ضربه زده‌ایم، پس دیگر به چیز دیگری آسیب نزنید.

برداشت: آخر لطفی به ما کن، ای کسی که خاص هستی و همه به تو حسرت می‌خورند.

برداشت: ما به خاطر محبت تو مدت زیادی در دل خود آشفتگی و غم داشته‌ایم، اما هنوز نتوانسته‌ایم به آرامش و هدف نهایی برسیم.

برداشت: برای کسی که در دام عشق گرفتار شده، داروی درد او صبر است تا ببیند در نهایت به کجا می‌رسد.

برداشت: من آماده‌ام که زیر پای تو باشم و فداکاری کنم، زیرا هر گامی که تو برداری برای من ارزشمند و افتخارآمیز است.

برداشت: دوری از تو چقدر می‌توان صبر کرد؟ آرامش در دل آتش ممکن نمی‌شود.

برداشت: زمانی که در درد و غم تو گرفتار می‌شوم، همچون پرنده‌ای وحشی احساس تنگی و سختی می‌کنم.

برداشت: من بدون تو راضی نیستم، اما چون تو به من چیزهایی که می‌خواهم نمی‌دهی، مجبورم با ناامیدی کنار بیایم.

برداشت: می‌نشینم و صبر می‌کنم تا کارهایم را انجام دهم و به اهدافم برسم.

برداشت: تو با زلف‌های تاب‌دار خود، مانند کمند، دل‌ها را می‌گیری و چشمانت با ناز و کرشمه‌اش، جان‌ها را افسون می‌کند.

برداشت: مراقب باش که به خاطر ویژگی‌هایت، آسیبی از بدی‌ها و حسد دیگران به تو نرسد.

برداشت: ای آینه‌ی امن، وقتی که ناگهان درد و رنج من به تو نزدیک می‌شود، چه حالی خواهی داشت؟

برداشت: یا چهره‌ات را بپوشان یا اینکه بر صورت خودت آتش بزن، چون مانند آتش، تو هم شبیه چوب نی‌انداز.

برداشت: کسیکه به عشق تو دیوانه شده است، ای زیباروی، هرگز با هیچ نصیحتی به عقل نخواهد رسید.

برداشت: دهانم از صبر بسیار تلخ شده است، ای کسی که شکر در اختیارت است، قند بیاور تا مزه آن شیرین شود.

برداشت: به قد و قامت او چه شباهتی می‌توانی بدهی؟ او زیباست، اما زیبایی صرفاً به قد بلند بودن نیست.

برداشت: من با امید گریه می‌کنم و دشمنانم بر این گریه‌ام می‌خندند و تمسخر می‌کنند.

برداشت: دوستی از در خانه‌ام بیرون آمد تا چشمان دشمنان را به خود مشغول کند.

برداشت: ای پروردگارا، اگر به لطف و رحمتت نگاه می‌کردی، چه تغییراتی در حال و روز ما به وجود می‌آمد؟

برداشت: مدتی از عمرم به بی‌حوصلگی گذشت و اکنون به آن فکر می‌کنم که می‌خواهم مدتی را با توجه و هدفمندی سپری کنم.

برداشت: می‌نشینم و صبوری می‌کنم تا به کار خود ادامه دهم.

برداشت: به لبخندی نزدیک شدم و جانم به پایان رسید، ای کاش می‌توانستم کنترل خود را حفظ کنم.

برداشت: آیا کسی مانند من وجود دارد که چنین ضعیف باشد و همیشه در مورد وجود خود در تردید باشد؟

برداشت: من مثل پروانه‌ای هستم که در حال افت و خیز است؛ یک‌لحظه بسوز و مرا از این وضعیت رها کن.

برداشت: اگر به من لطف کنی که به جای این وضعیت، شرایط بهتری فراهم کنی، یا اگر با سختی و جفا با من رفتار کنی، سزاوار آن خواهم بود.

برداشت: جز تصویر تو در دل من نیست و جز نام تو بر زبان من جاری نیست.

برداشت: اگر زندگی‌ام را تلخ کنی، خاطره‌ات مانند شکر بر زبانم شیرین خواهد بود.

برداشت: رازهای تو را برای کسی فاش نمی‌کنم و ویژگی‌هایت را برای کسی نمی‌گویم.

برداشت: من از درد تو کسی را ندارم که به من کمک کند و نمی‌دانم چگونه از دست تو رها شوم.

برداشت: انسان خردمند باید تلاش کند تا از تیررس شمشیر من دور باشد، زیرا من کسی هستم که در برابر دیگران تسلیم نشده‌ام و استقامت می‌کنم.

برداشت: به این معناست که چون نمی‌توانم به آنچه دوست دارم برسم، از آن رو این امکان وجود ندارد که بتوانم به هدف بپردازم.

برداشت: نشسته‌ام و صبوری می‌کنم تا آینده و کارهایم را دنبال کنم.

برداشت: این جمله به توصیف زیبایی طبیعی می‌پردازد و سوال می‌کند که آیا چیزی که دیده می‌شود، برگ گلی است یا بخشی از زیبایی صورت (بناگوش)؟ یا اینکه شاید سبزه‌ای دور چشمه‌ای است که آب شیرینی دارد؟ این تبادل به زیبایی‌های مختلف و اینکه چقدر آنها می‌توانند شبیه به هم باشند، اشاره دارد.

برداشت: اگر دستی به مانند من باشد، قیامتی خواهد بود در آغوش کسی با قد و قامت چون تو.

برداشت: من هرگز ماهی را ندیده‌ام که تاج بر سر داشته باشد و هیچ وقت درخت سرو را که لباس رسمی بر تن دارد، ندیده‌ام.

برداشت: سر رفتن و آمدن چه بگویم؟ این ماجرا همسرشت را به وجد می‌آورد و هم عقل را از انسان می‌رباید.

برداشت: روزی پسته‌ای با خنده دهنش را باز کرد و گفت: "سکوت کن."

برداشت: دل به یاد زهد و توبه مشغول بود، اما عشق وارد شد و گفت که به این ظواهر ارزش نده.

برداشت: یادت آن‌چنان در من جای گرفته که دیگر به خودم چندان توجهی نمی‌کنم و وجود خودم را فراموش کرده‌ام.

برداشت: دوستانم چه نصیحت‌هایی به من می‌کنند؟ به آرامی بنشین و صبر کن و از کوره در نرو.

برداشت: ای بی‌تجربه، به من ایراد نگیر که چرا بر آتش هستم و به جوش می‌آیم.

برداشت: من تا زمانی که بتوانم تلاش می‌کنم و جانم را به کار می‌برم، و بعد از آن به خاطر اجبار و ضرورت از آخر گوش فرامی‌دهم.

برداشت: می‌نشینم و با صبر و حوصله به کارهایم رسیدگی می‌کنم.

برداشت: تحمل من به پایان رسید و به عشق تو اعتراف کردم، در حالی که از مردم پنهانش کرده بودم.

برداشت: از روزی که از تو جدا شدم، طاقتم تمام شده و صبر و آرامش ندارم. غم تو همراه من است و این وضعیت مرا بی‌قرار کرده است.

برداشت: در شب طولانی، به من بگو که آیا از تنهایی تو یک لحظه هم نتوانستم بخوابم.

برداشت: من بر هر مژه‌ام، قطره‌ای چون الماس دارم که از درد و اندوه می‌ریزم.

برداشت: اگر من کشته شوم، تعجب نکنید، چرا که خودم از زندگی‌ام شگفت‌زده‌ام.

برداشت: تقدیر و سرنوشت به اندازه‌ای بر من تأثیر گذاشت که از کنار زندگی و رویدادم دور می‌شدیم.

برداشت: دیروز در کوی دوست، مدتی بر خاک پای او اشک ریختم.

برداشت: من از خاک هم پست‌تر نیستم، بگذار تا در پای عزیزش بیفتم.

برداشت: از آن moment که تو از کنارم رفتی، صبر و تحملم از دل شکست خورده‌ام غایب شد و به من گفت که دیگر نتوانم بمانم.

برداشت: او با غرور و ناز از کنارم می‌گذشت و می‌پرسید بدون من چه کار می‌کنی؟ من با ناامیدی گفتم...

برداشت: به انتظار می‌نشینم و صبر می‌کنم تا کار خود را ادامه دهم و به آن بپردازم.

برداشت: بیا و بگذار تا این غم و اندوه بگذرد، زیرا به خاطر دلتنگی و عشق به تو، دل من خون شده و به شدت درد می‌کشد.

برداشت: دهان خود را باز کن، زیرا که پاسخ گفتن به سخنان تلخ، شیرینی دارد در کام تو.

برداشت: اگر روزی شرایط و اتفاقی برایت پیش آمد، به یاد داشته باش که به خودت و گذشته‌ات توجه کنی.

برداشت: تو مانند شمعی هستی که می‌خندد و اطرافیانت مانند پروانه‌هایی هستند که به سمت تو جذب می‌شوند و به خاطر روشنایی‌ات به تو نزدیک می‌شوند.

برداشت: ما از چه گروه و لشکری هستیم که قرار است در جایگاهی مطمئن و امن جا بگیریم؟

برداشت: من این حالت عاشقانه را خود انتخاب نکردم، بلکه چشمانم به چیزی نگریستند که نتوانستند آن را تحمل کنند.

برداشت: بسیاری از افراد منتظر تو بودند و چشمانشان به دریا دوخته شده بود، اما به تو دسترسی پیدا نکردند.

برداشت: تو غرق در خوشی و بی‌خیالی هستی، اما ما در بی‌خوابی و نگرانی غرق شده‌ایم و این وضعیت ما را خسته و نابود کرده است.

برداشت: نه توانایی این را دارم که در کنار تو باشم و نه طاقت آن را که در دوری تو تحمل کنم.

برداشت: می‌نشینم و صبر می‌کنم تا به کارهایم رسیدگی کنم.

برداشت: ای کاش روزگار به این شکل تغییر نمی‌کرد؛ چرا که دل، صبر و محبت هم از دستم رفتند.

برداشت: بازگشت ما لازم بود و آن بازیگوش هم به خواست خودش برگشت.

برداشت: به خاطر تربیتی که در دوران کودکی تحت تأثیر روزگار داشته، حالا با تغییراتی که در این دوره برایش پیش آمده، سازگار شده و به وضعیت جدید عادت کرده است.

برداشت: اگر روزی که دلداری آمد، غم هم از بین می‌رفت، به چه معنا بود که ما همچنان غم را احساس کنیم؟

برداشت: اگر دلی بی‌صبر و بی‌قرار است، بر او رحم کن و در مقابل شکسته‌دل بودنش با مهربانی رفتار کن.

برداشت: اگر به کسی که دلی پر از کینه دارد، عذرخواهی و توبه‌اش را نپذیری، مانند ماری خواهد بود که زیر سنگی پنهان شده و در نهایت به سراغ تو برمی‌گردد.

برداشت: فردی که بتواند از این دریای عمیق عبور کند، تنها کسی است که در عین برگشتن از کنار آن، به سلامت جان خود را حفظ کرده است.

برداشت: من در سرزمین عشق جاودانه‌ام و نمی‌توانم از این مکان دل بکنم.

برداشت: در عشق، آزار و بی‌زبانی چاره‌ای ندارد. نمی‌دانم چه باید بکنم وقتی که محبوبم دوباره برگشت.

برداشت: من آرام می‌نشینم و صبر می‌کنم تا به کارهایم ادامه دهم.

برداشت: هر قلبی که در عشق سخن نمی‌گوید، به لطف روزگار ناپسند و بی‌ارزش نیز دست نمی‌یابد.

برداشت: تنها نگاهی که عاشقان به چهره همسروان دارند، می‌تواند نشانی از درد و غمشان باشد و این درد مانند اشک خونین در دلشان می‌جوشد.

برداشت: کوتاه‌نگری به تنهایی‌ام گفت که آرزوها نکن، زیرا جنون پایان ندارد.

برداشت: گفتم از کجا باید بفهمم که این ناراحتی و غم که در دل دارم، از کجا سرچشمه می‌گیرد؟

برداشت: آدم باهوش می‌داند که فریاد و گریه از درد درونی و سوزش دل ناشی می‌شود.

برداشت: نمی‌توان از سرنوشت گریخت و هیچ کس از این قید و بند رهایی نخواهد یافت.

برداشت: اگر صبر نکنم، چه راه دیگری دارم؟ هیچ چیز بیشتر از یک دل آرام نیست که می‌تواند انسان را راحت کند.

برداشت: اگر او بخواهد، می‌تواند من را بکشد یا از من بگذرد، اما در هر حال من در دست او هستم و مانند یک موجود ضعیف قرار دارم.

برداشت: می‌دانی چشم‌های من به چه چیزی شبیه است؟ به مایعی ناپایدار و بی‌ثبات، که هیچ‌گاه آرامش ندارد و همیشه در حال حرکت است.

برداشت: در طول زمان، وفاداری هرگز وجود نداشته است، یا اگر داشت، در حال حاضر برای ما وجود ندارد.

برداشت: من جانم را برای چهره محبوبی فدای کردم و پرسیدم آیا او به من وفادار است، که او به من پاسخ نداد.

برداشت: ننشینم و صبر کنم تا کارم را ادامه دهم.

برداشت: هر کس در برابر تو سر تعظیم فرود آورده، از عشق و زیبایی تو غافل نشده است.

برداشت: آن پرنده‌ای که جرات پرواز پیدا نکرد، نتوانست به تو نزدیک شود و اشتباه کرد.

برداشت: هیچ کس با زیبایی تو، مانند مسابقه اسب‌سواری رقابت نکرده است تا وقتی که جانش مانند سوارکاری بیفتد.

برداشت: غم تو بر درخشش آن تاثیری ندارد، مانند شمعی که هرگز از نور خود نکاسته است.

برداشت: من بار سنگین تو را به دوش می‌کشم، هرگز در میدان نبرد از کلاه خود و سلاحم دست نمی‌کشیم.

برداشت: او جان خود را فدای مردم کرد و در دلش هیچ کینه‌ای نداشت، حتی وقتی که درد و رنج می‌کشید، هیچ سخنی بر زبان نیاورد.

برداشت: روزی به کسی گفتم که هیچ‌کس مانند من برای تو جانش را در خطر نمی‌اندازد.

برداشت: او گفت نه، زیرا تیر نگاه افسونگر من هرگز به کسانی که از تو ضعیف‌تر هستند نمی‌خورد.

برداشت: با وجود اینکه همه به او نگاه می‌کنند، اما او هیچ‌گاه نگاهی به ما نمی‌کند.

برداشت: من ناامید نیستم که نگاهی مهربانانه به من بیندازند، حتی اگر این نگاه به من نیفتد.

برداشت: بنشینم و صبر داشته باشم تا کارهایم را پیگیری کنم.

برداشت: این شعر به زیبایی و جذابیت فرد اشاره دارد و می‌گوید که زیبایی تو به قدری است که مانند یک لباس زیبا و به‌طور خاص طراحی شده به نظر می‌رسد. محبت تو باعث شده که این زیبایی شکوه و جذابیت بیشتری پیدا کند. در واقع، این ابراز محبت و احساسات عمیق به نوعی جلوه‌ای خاص به زیبایی تو می‌دهد.

برداشت: به نظر می‌رسد که در حضور تو، فروتنی و احترام حکم‌فرماست، مثل اینکه خورشید بر زمین می‌افتد و زیبایی و روشنی را به آن می‌بخشد.

برداشت: ما به خاک تبدیل می‌شویم و حتی خاکی که بر در تو نشسته، از پیشانی ما پاک نخواهد شد.

برداشت: آیا می‌توان از عشق تو دست برداشت؟ هرگز نمی‌توان به کسی غیر از تو دل بست. چنین چیزی امکان ندارد.

برداشت: نخست، دلِ ربوده‌شده‌ات را بازگردان تا بتوانم از دام این عشق رها شوم.

برداشت: بعد از تو هیچ‌کس را امیدی ندارم و از هیچ‌کس هم ترسی ندارم.

برداشت: دردی که به خاطر تو به وجود می‌آید، برای من مانند دارو است و زهر و آسیب‌هایی که از طرف تو می‌آید، فقط مثل تریاک است.

برداشت: اشتیاق و longing برای تو مانند آتش سوزانی است که همه جا را ویران می‌کند و فاصله‌ای که بین ماست، خطرناک و پر از چالش است.

برداشت: شما چقدر زیبا و جذاب هستید که حتی سحر و جادوهای افسانه‌ای نیز در برابر زیبایی شما بی‌فایده است. موهای شما هم مانند موی مار ضحاک، افسون‌گر و جادویی نیستند.

برداشت: سعدی بعد از این کلام می‌گوید که توصیف او فراتر از توانایی درک انسان‌هاست و نمی‌توان به راحتی فهمیدش.

برداشت: هرچند که بسیاری از ابرها به آسمان بیایند، ولی هرگز به گرد و غبار کهکشان‌ها نمی‌رسند.

برداشت: من می‌بینم که در راه خواسته‌ام از دیگران عقب مانده‌ام و هیچ‌گونه فریبی در کار نیست جز آنکه تلاش و کوشش واقعی است.

برداشت: می‌نشینم و صبر می‌کنم تا کارهای خود را پیگیری کنم.

برداشت: ای که شکر به شیرینی لب لعل تو نیست  مانند چشم زیبای تو هیچ  بادام چشمی  نیست

برداشت: فقط به سمت تو فکر می‌کنم و جز زیبایی تو چیزی دیگر را نمی‌بینم.

برداشت: در این جهان، تنها تو را دیدم که به چابکی و سرعتی که داری، هیچ کس دیگری را ندارم.

برداشت: پیران و بزرگ‌ترهای دنیا هیچ‌گاه کسی را مانند تو نشان نداده‌اند، در هیچ دوره‌ای.

برداشت: ای کسی که در باغ عشق جای داری، مانند قامت زیبا و دل‌ربای تو هیچ درختی وجود ندارد.

برداشت: من درختان وفا را کاشتم، اما از پیوند تو حتی ذره‌ای ثمر نمی‌بینم.

برداشت: آوازه و شهرت من از آسمان‌ها فراتر رفته، اما از درد و رنج دلم، تو هیچ خبری نداری.

برداشت: نگران نباش که من می‌روم، زیرا با آمدنت هم، تأثیری ندارد.

برداشت: اگر اجازه بدهی دوباره به تو برگردم ای آرامش جانم، و اگر نه...

برداشت: من نشسته و صبر می‌کنم تا ادامه‌ی کارهایم را دنبال کنم.

برداشت: زمانی فرارسیده است که طبیعت سبز و زیبا شده، بیایید تا به دل طبیعت برویم و از زیبایی‌های آن لذت ببریم.

برداشت: فتنه‌ای که زیبایی دارد، هر جا که حاضر شود، غوغایی به پا می‌کند.

برداشت: آدمی که به زیبایی و جذابیت محبوبش نگریست، به شدت عاشق و دیوانه‌وار شیفته‌اش شد.

برداشت: آیا می‌دانی که دیوانه هرگز سخن خردمند را نمی‌پذیرد؟

برداشت: من چشم به راه دیدار تو هستم و بی تو مانند گیاهی خشک در کنار دریا به سر می‌برم.

برداشت: من از ظلم و ستم رقیب تو نمی‌نالم، زیرا درخت خرما در ابتدا خار دارد.

برداشت: غم و ناراحتی‌های دل را در دل نگه‌دار تا اینکه بدون اینکه رسوا شوی، از دیگران جدا نشوی.

برداشت: تو را از رفتن به آنجا برحذر می‌کنم، چرا که شاید حسود به تو نزدیک شده باشد. پس بهتر است از آنجا دور بمانی.

برداشت: اگرچه من صبر و تحمل کمی دارم، اما به خاطر مصلحت، روزی دو بار هم تحمل می‌کنم.

برداشت: بنشینم و صبر کنم تا کارهایم به خوبی پیش بروند و به نتیجه برسند.

برداشت: ای ماه نو، جمال و زیبایی‌ات نورانی‌تر از نور ماه شب چهاردهم است.

برداشت: وقتی از کنار طاوس زیبا می‌گذری، بگو که اگر به زیبایی‌اش می‌افزاید، همچنان با چنین چهره‌ای ادامه دهد.

برداشت: اگر بگویی که من بعد از تو صبور هستم، این یک داستان است و به آن گوش ندهید.

برداشت: دل من تحت تأثیر غم تو قرار دارد و چشمانم از زیبایی تو پر از اشک شده است.

برداشت: یا به جمع عاشقان بپیوند و در دل آنها وارد شو، یا از قلب طلبکاران دور شو و فاصله بگیر.

برداشت: این چه نوع تربیتی است و هدفش چیست؟ چرا وجود ما را زیر نظر گرفته‌ای و باید بروی؟

برداشت: ای کسی که جان و دل مرا به خطر می‌اندازی، خداوند تو را از حضور عذاب محفوظ دارد.

برداشت: چو من با محبت و عشق به معشوق نمی‌توانم جویی پیدا کنم، او هم از من بی‌خبر است و هیچ خبری از حال من نمی‌گیرد.

برداشت: من به او گفتم که دیگر به گذشته‌ام نگاه نکن، روزی خواهد آمد که من به شکلی نو و تازه ظهور خواهم کرد.

برداشت: در زیر سایهٔ بزرگوارانهٔ آسمان، ارزش و مقام ماه به اندازهٔ درخشش آفتاب است.

برداشت: اگر صحبت‌های شیرین من به گوش خسرو نمی‌رسد، چه فایده‌ای دارد؟

برداشت: بنشینم و صبر کنم تا کارهایم به پایان برسد و سپس به دنبال کارهای خود بروم.