قطعه شمارهٔ ۲۰

این ابیات بیانگر احساس نارضایتی و آزار ناشی از عشق است. شاعر از رنجی که عشق به او می‌آورد سخن می‌گوید، اما وقتی معشوق بازمی‌گردد، همه آن رنج‌ها از بین می‌روند. همچنین، او به تضاد میان روز و شب اشاره می‌کند؛ روزها جنگ و تنش و شب‌ها آشتی و آرامش را تجربه می‌کند.