قطعه شمارهٔ ۱۳

این شعر به موضوع عشق و مشاهده زیبایی‌ها اشاره دارد. شاعر بیان می‌کند که او به عنوان یک شاهد، تنها زیبایی را می‌بیند و هر چیزی که به آن نگاه می‌کند، شاهد آن زیبایی است. او به تفاوت دیدگاه‌ها نیز اشاره می‌کند، به این معنا که هرکس به نحوی متفاوت و شخصی به زیبایی‌ها نگاه می‌کند. شاعر خود را به عنوان کسی معرفی می‌کند که نقش‌های زیبایی را می‌بیند و دیگران را به عنوان نقاشانی که آن نقش‌ها را می‌آفرینند، توصیف می‌کند.