بس ای غلام بدیعالجمال شیرینکار
که سوز عشق تو انداخت در جهان آتش
دربارهٔ این سروده
این بیت شعری به توصیف عشق و زیبایی معشوق میپردازد. شاعر به غلامی که زیبایى خیرهکننده دارد و گناه عشقش باعث آتشزدن به دلها شده، اشاره میکند. او اشاره میکند که به هیچ چیز دیگری نیاز نیست، زیرا معشوق خود به مانند آتش سوزندهای است که نیاز به مواد سوختی ندارد. این عاشقانه نشاندهنده قدرت و شدت احساسات عاشقانه است.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
به نفط گنده چه حاجت که بر دهان گیری
تو را خود از لب لعلست در دهان آتش