سخن عشق حرامست بر آن بیهده گوی
که چو ده بیت غزل گفت مدیح آغازد
این بیتها به انتقاد از کسانی میپردازد که به طور بیهوده و بدون هدف درباره عشق سخن میگویند. شاعر بر این نکته تأکید دارد که عشق واقعی نیاز به عزم و اراده دارد و صحبت درباره آن باید با هدف و معنا باشد. او همچنین به ستایش سعدی میپردازد که در بیان عشق و معانی عمیق آن موفق است و به جای تمرکز بر معشوق، بر ویژگیهای مثبت ممدوح تأکید میکند.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
سخن عشق حرامست بر آن بیهده گوی
که چو ده بیت غزل گفت مدیح آغازد
حبذا همت سعدی و سخن گفتن او
که ز معشوق به ممدوح نمیپردازد