قطعه شمارهٔ ۶

در این شعر، شاعر به زیبایی و شاعرانگی باران بهاری و آهوی تتاری اشاره می‌کند و می‌گوید که در برابر زیبایی و ویژگی‌های منحصر به فردی که موجودات و پدیده‌ها دارند، کلمات و توصیفات نمی‌توانند به‌خوبی از آن‌ها سخن بگویند. در حقیقت، زیبایی و عمق معانی در وجود تو به قدری زیاد است که هیچ وصفی نمی‌تواند به درستی آن‌ها را بیان کند.