قطعه شمارهٔ ۵

این شعر به تمایز بین خوبی و زشتی پرداخته است. شاعر می‌گوید که خوبی را باید در ظاهری زیبا و آراسته نمایش داد، زیرا آن خوب است و شایسته زینت. در حالی که زشتی را هرچقدر هم که بپوشانیم و زیبا جلوه دهیم، در نهایت همان زشت است و به نوعی مرده و بی‌ارزش به شمار می‌آید. به عبارت دیگر، باطن هر چیز مهمتر از ظاهر آن است.