قطعه شمارهٔ ۲

در این شعر، شاعر expresses خواهد کرد که حتی اگر بهشت را بدون حضور محبوبش به او نشان دهند، او نمی‌تواند به آنجا خوشحال باشد و تنها چشمش را بر روی دیدن محبوب می‌بندد. او از خداوند خواسته که چنین وضعیتی برایش پیش نیاید، چرا که بدون محبوبش، بهشت برای او معنایی ندارد و در واقع همه‌جا را همچون آتش می‌بیند.