قطعه شمارهٔ ۱

این شعر درباره دلتنگی و عشق شاعر به دوستان و آشنایانش است. شاعر با استفاده از تصاویری مانند متی آتش که به شیراز می‌آید و نسیم صبح، از احساسات عمیق خود سخن می‌گوید. او از صبری که به خاطر عشق نمی‌تواند تحمل کند، صحبت می‌کند و به ضرورت، صبر را شبیه به صبر ماهی در آب می‌داند؛ یعنی این صبر برای او ناممکن و دشوار است.