شعر ۱۸ - ایضا

برداشت: ای دوست، مرا بیدار کن و بنوشان می را، بگذار شب را بیدار بمانم و مردم را در خواب رها کن.

برداشت: باران می‌بارد و صداهای رعد و برق به گوش می‌رسد، ابرها از شدت شادی می‌گریند و گل‌ها از خوشحالی لبخند می‌زنند.

برداشت: در زمانی که پرندگان بر روی شاخه‌ها آواز می‌خوانند و گل‌ها از چهره‌اش شکوفا می‌شوند.

برداشت: ای انسان خردمند، آیا بینایی را که از حقیقت پنهان می‌شود نمی‌بینی؟ قبل از آنکه زمان تو را مثل خاکستر متلاشی کند، به فکر خود باش.

برداشت: به آن کسی بگو که عشق را به نادانی متهم می‌کند و به آنها که عشق را نمی‌شناسند، بگو که هرگز نمی‌توانند طعم عاشق بودن را بچشند.

برداشت: اگر کسی از فرصت‌های پیش رو استفاده نکند و با بی‌توجهی وقتش را تلف کند، زندگی‌اش به هدر خواهد رفت، خواه چند سال عمر کند یا پنجاه سال.

برداشت: مرا سرزنش نکن که در دل عشق دچار بیماری شده‌ام، چه بسا کسی که به خاطر عشق به معشوقش، خود را در خدمت او قرار داده است.

برداشت: آرزو و هدف قلب من این است که از شراب بنوشم و در میان چمن‌های سبز و گل‌های خوشبو باشم، در حالیکه خوش‌گذران و شاداب هستم.

برداشت: وقتی کسی با کلامش دل‌ها را تحت تأثیر قرار می‌دهد، زیبایی و جذابیت او مانند شاخ و برگ درخت است که وقتی به سمت یکی متمایل می‌شود، توجه جلب می‌کند.

برداشت: ای عذول، تا کی می‌خواهی صبر مرا امتحان کنی؟ من نه از سرزنش دیگران می‌ترسم و نه به ملامت آنان اهمیت می‌دهم.

برداشت: خوابیدن در حالی که عشق در دل سبک نمی‌شود، ممنوع است و در دور و بر، شوق و آرزو به شدت احساس می‌شود.

برداشت: برای انسان عاقل هیچ عیبی نیست اگر در مکانی با افراد نیکو برخورد کند، اما اگر با جاهل سخن بگوید، من همواره جوابش را با سلام می‌دهم.