شعر ۱۴ - فی‌الموعظة

برداشت: نقصان و ظلم علی به مردم وقتی بیان می‌شود که دل من سنگ و سرد است.

برداشت: خداوند، از گناهانم بگذر و به من بخشش عطا کن، زیرا من از یادآوری روزهای گذشته و گناهانی که مرتکب شدم، نگران و غمگین هستم.

برداشت: نسیم صبحگاهی بی‌دلیل و موهای سفیدم بدون اینکه به سن و سال من توجه شود، پس تا کی باید در این وضعیت باقی بمانم؟

برداشت: البته! این بیت به بیان این موضوع می‌پردازد که دوران جوانی و سرگرمی‌ها به روشنی و شادی می‌گذشته، اما با گذشت زمان و پیر شدن، آن لذت‌ها و شادابی‌ها دیگر وجود ندارد و زندگی به سمت جدیت و بدون هیجان می‌رود.

برداشت: آیا من از چهره برندگان شرمنده خواهم بود، زمانی که من با چهره‌ای زرد و ناامید جلوه‌گر می‌شوم؟

برداشت: زیبایی و قشنگی تو برای من ارزش ندارد، حتی اگر در نظر دیگران بسیار زیبا به نظر بیایی.

برداشت: شاید فردا در جمع نیکوکاران حسرت بخورم اگر بار گناهان و آلودگی‌هایم را با خود داشته باشم.

برداشت: آیا می‌تواند جوانی که در گرمای سوزان دچار شدت گرما شده، به راحتی زندگی کند؟

برداشت: ای خدای بخشنده، هرگز گناهان و خطاهایی را که از ما سر زده یا فراموش کرده‌ایم، نادیده بگیر. من از تو بخشش می‌طلبم؛ زیرا من هم گناهکارم و مرتکب اشتباه شده‌ام.

برداشت: اگر بندگان تو در روز قیامت به خوبی عمل کنند، ای پروردگار، به من نیز رحم کن که در فقر و تنگدستی هستم.

برداشت: ای مولای من، با بخشش و کرم خود به من نگاه کن و مرا از ذلت نجات ده، تا این‌که شیطان بر من پیروزی نیابد و به من فخر نکند.

برداشت: من در روز قیامت به صورت نابینا و بی‌چشم و رو آورده می‌شوم، زیرا نمی‌خواهم در میان همسایگان و دوستانم رسوا شوم.

برداشت: آیا خداوند از خطاهایی که در گذشته انجام داده‌ام بگذرد؟ اگر این‌گونه باشد، دیگر برای من و مردم هیچ اهمیتی ندارد.