شعر ۱۳ - ایضا فی الغزل

برداشت: اگر در روز وداع نتوانم حسرت بخورم، فکر نکنید که در دوستی با شما انصاف داشته‌ام.

برداشت: اگر کسی بمیرد، برای او گریه نکنید و به خاطر او غمگین نشوید، بلکه برای کسی که زنده است و از جمع ما جدا شده است، گریه کنید.

برداشت: ای سایه، اگر محبوب به من خیانت کند، بین من و تو وعده‌ای است که هرگز نقض نخواهد شد.

برداشت: زمانی که راهنما به راه افتاد و کاروان آنها را پیدا کرد، دشمن به آنچه آرزو داشت رسید و دلش شاد شد.

برداشت: در این بیت، شاعر به سختی و سنگینی دل مردمان اشاره می‌کند و می‌گوید که آن‌ها تحت فشار و سختی‌های بسیار سنگینی قرار دارند، به‌طوری‌که حتی نمی‌توانند اشک‌هایشان را نیز رها کنند. این نشان‌دهندهٔ وضعیت دردناک و عاطفی است که افراد با آن روبرو هستند.

برداشت: ای کسی که درباره‌ی کسی که به عشق او مبتلا شدم می‌پرسی، بدان که زیبایی‌های او آن‌قدر زیاد است که نمی‌توان آن‌ها را شمرد و توصیف کرد.

برداشت: چه می‌توان گفت در مورد زیبایی او، که اگر مانند دیگری بود، آن دو می‌توانستند با هم هماهنگ شوند؟

برداشت: آنها از پشت نقاب‌هایشان چیزهایی را آشکار کردند که در دل‌ها پنهان بود و آنچه که در سینه‌ها نهفته بود، برملا کردند.

برداشت: آیا کسی که تشنه است به یک نگاه از دوست راضی می‌شود، در حالی که حتی اگر دریا را هم بنوشد، سیراب نخواهد شد؟

برداشت: من اسبم را در سرزمین وداع توقف دادم و به قدری گریه کردم که محل ایستادم را خیس کردم.

برداشت: از درد و شکایت خود به آنها اخیراً گفتم، اما آنها به من انصاف ندادند و کسی را نیافتم که به من عدالت کند.

برداشت: ای سعدی، صبر کن؛ چرا که در عشق، اگر تحمل نباشد، تنها به زحمت و تظاهر می‌ماند.