شعر ۱۲ - و له ایضا

برداشت: شکوه و صبر من در ظاهر مانند عسل است، اما در دل درد و نگرانی بسیاری به مانند نیش عقرب‌ها احساس می‌شود.

برداشت: چشمان خواب‌آلود او نمی‌داند که چه بر افرازهای شب‌های تار را تحمل می‌کند.

برداشت: اگر چشمانشان در خواب به زخم‌ها و جراحت‌ها بپردازند، آیا در قلبشان جراحتی از نوعی دیگر نیست؟

برداشت: من اعتراف می‌کنم که صبر بهترین همراه در دلتنگی‌هاست، هرچند در گودال عشق، دلی غمگین و بی‌وفا پیدا می‌شود.

برداشت: عاشقشان شدم و عیب من این است که نسبت به انتقادها بی‌تفاوت هستم و به حرف‌های کسانی که مرا سرزنش می‌کنند، توجهی نمی‌کنم.

برداشت: حالت فاصله‌ای که بین ماست، به گونه‌ای است که به من احساس می‌دهد چیزی در بین پلک و ابرویم وجود دارد.

برداشت: دوست من! در عشق، جایی برای اطمینان نیست و همچنین فرصتی برای فریبکاری. هرگز نمی‌توان به مکانی امن در آن پناه برد و کسی که در پی فرار از آن است، نیز راهی برای رهایی نخواهد یافت.

برداشت: دلِ کسی که غصب شده، حقی برای شکایت ندارد، هرچند که آن چه غصب شده، در دست غاصب نابود شود.

برداشت: خوشحالی و شوق در دل من به وجود آمده، مانند مستی ناشی از شراب که در دست ساغر است و کلمات عاشقانه‌ای در ذهن نغمه‌سرا در حال پروازند.

برداشت: من در حالتی هستم که نمی‌دانم چه کسی به من آسیب می‌زند. آیا این شمشیر من را خواهد کشت، در حالی که من هیچ‌کس را نمی‌بینم که به من حمله کند؟

برداشت: مردم در مجالس نوشیدنی سرمست هستند و من نیز سرمستم، اما شراب نخورده‌ام.

برداشت: دوستان من، اشکال بر اثر عشق و احساسات قوی من را به ارث نمی‌برند، زیرا مرگ جوانان در عشق، بزرگ‌ترین مقام‌ها را به همراه دارد.

برداشت: به جانت سوگند، اگر با مرده‌ای خوش‌خلق سخن بگویی، مرا زنده می‌کند که با تو در گفت‌وگو باشم.

برداشت: سعدی به شدت از کسانی که او را به خاطر عشقش سرزنش می‌کنند بیزار است، مانند دشمنی که به جنگ آمده و از دشمنی خود متنفر است.

برداشت: اگر مردم شما را سرزنش کنند، بگذارید به کار خود ادامه دهند و به بازی و سرگرمی بپردازند. کار شما به آنها و سرزنش‌هایشان مربوط نیست.