شعر ۱۱ - و له فی‌الغزل

برداشت: عطر عشق پخش شده و نسیم خنکی می‌وزد و من از شدت احساساتم، مات و مبهوت شده‌ام.

برداشت: شب وصال همچون صبحی روشن است و روز جدایی مانند شبی تاریک و ظلمانی به نظر می‌رسد.

برداشت: دودستگی از مهمان، موضوعی جدی و خداحافظی با دوستان عزیز، مانند بیماری‌ای دردناک است.

برداشت: عابدان با صفا و دل‌سیرت، آن چنان که در دل رحمتی باشد، می‌گریند و آرزو می‌کنند که کاش در دلشان محبتی واقعی وجود داشت.

برداشت: ای هستی بی‌نظیر من، ای زیبایی که همتایی نداری؛ ای دل من که هیچ کس مانند تو وجود ندارد.

برداشت: این بیت به نوعی به موضوعاتی اشاره دارد که به احتمال کمی درباره‌ی شما یا وضعیتی که در آن هستید، وجود دارد. به بیان دیگر، این جمله به ناامیدی یا عدم اطمینان درباره‌ی آینده یا یک وضعیت خاص اشاره می‌کند و نشان‌دهنده‌ی وجود مشکلاتی است که ممکن است در گذشته نیز وجود داشته‌اند.

برداشت: در روز قیامت، کسانی که به سرزنش مشغولند، بدانند که اگر خداوند کسی را گمراه کند، دیگر براستی نمی‌تواند راه راست را پیدا کند.

برداشت: شما به نادانی به سر می‌برید، زیرا ما در کنار یادآوری معشوق، در باغی از نعمت‌ها و لذت‌ها قرار داریم.

برداشت: هر کس که به عشق شما ادعایی دارد، ولی از سرزنش می‌ترسد، در واقع خود را سرزنش‌پذیر می‌سازد.