شعر ۱۰ - ایضا فی الغزل

برداشت: باغ‌های بهشت و خوشی‌هایش برای نفسی که معشوقش بر او ظلم کند، تنگ و دشوار می‌شود.

برداشت: ای زمین، به سفر برو و ببین که بین زندگی و مرگ چگونه پرسه می‌زنم.

برداشت: یادت به شب‌های وصال و اشتیاق وجودم به خوبی می‌آید، که چه شب‌های زیبایی بودند و چقدر شیرین بودند آن لحظات.

برداشت: و مجلس ما توصیف کننده بهشت است و در دست حوری زیبا، گلابی (مغز) قرار دارد.

برداشت: در قلب من عشق مانند مورچه‌ای وجود دارد که همیشه به آرامی درون من حرکت می‌کند و ریشه‌های آن هرگز قطع نمی‌شود.

برداشت: پس خیال نکن که دوری سبب آرامش می‌شود، چرا که شعله عشق من خاموشی ندارد.

برداشت: عهد و پیمان من مانند لباسی است که هیچ‌کس نمی‌تواند آن را به ارث ببرد و باغ عشق من همیشه سرسبز و پرآب باقی می‌ماند.

برداشت: باران آسمانی ابرها، زمین‌های شما را سیراب می‌کند، حتی اگر طوفانی در چشم‌هایم نباشد که آن را به شما منتقل کند.

برداشت: جاده‌های سلمی برایم شوقی ایجاد کرده‌اند و آسیب‌پذیری سلمی به خاطر عشقم مهم نیست.

برداشت: در این بیت به زیبایی و لطافت یادآوری می‌شود که ذکر عاشقانه و یادآوری نیکو از مکان‌های دور و دل‌انگیز، چه اندازه می‌تواند دل را به درد آورد و حسرتی عمیق را در دل زنده کند.