شعر ۶ - ایضا فی الغزل

برداشت: درگاه خانه تو محل طلوع خورشید یا ماه است نمیدانم؟( تو مثل خورشید و ماه درخشان وزیبایی)!قدوبالای تو است یا شاخه ای از درخت بان ؟

برداشت: بر من می‌گذری واز کنارم بدون اینکه توجهی ونیم نگاه نیکی به من اندازی ای پادشاه غنی بر من مستمند وفقیر فخر نفروش

برداشت: هنگامی با تبختر وناز کنار من راه میروی ومیگذری نزدیک است که من بمیرم میمیرم وزنده میشوم هنگامی بر خاک من گذری می کنی

برداشت: با خشم و تکبر وناز زنانه چهره ات را از من میپوشانی ودر حجاب می کنی وآیا میتوان نور چهره ات نور ماه را با چادر پوشاند ؟!

برداشت: آیا نمی‌بینی یک دستم را به سوی تو ودست دیگرم را بر قلبم گذاشته ام ؟!

برداشت: آیا مرا به صبوری وشکیبایی امر می‌کنی از این عشق بی رحم که چیره شده بر شکیبایی من ؟!

برداشت: لب ودهانی خون مرا حلال کرد ( زیبایی لب و دهان معشوق مرا کشت ) خداوند بر این کشته شده لب و دهان رحمت آورد .خداوند به این عاشق رحم کند

برداشت: چون بسیار دوستانم که مرا از این عشق ملامت کردند آیا روزی او را می‌بینند که عذر من برایشان آشکار شود ؟!

برداشت: ای گرفتار واسیر عشق از این اسارت آزاد نمی‌شوی میخواهی گله وشکایت کن میخواهی صبوری کن .

برداشت: وهر کس از این باده ای که من چشیدم بنوشد تا بامداد قیامت از خواب خوش مستی آن بیدار نخواهد شد .مستی عشق به معشوق .