شعر ۳ - یمدح السعید فخرالدین المنجم

برداشت: سپاس خداوند را که پروردگار جهانیان است و بر نعمت‌هایی که به من عطا کرده، شکر می‌گویم.

برداشت: در این سخن، شاعر به نجات دادن دین از دست افراد نادان و بی‌خود اشاره می‌کند و همچنین به دست آوردن ارزش‌های واقعی مانند دانایی و حکمت از میان دشواری‌ها و مشکلات زندگی می‌پردازد.

برداشت: با رهبری او، پیروزی اسلام به دست آمده و به موفقیت‌های بزرگ دست یافته است.

برداشت: غار نمونه‌ها، فخرالدین، دوستی که تصورها از درکش ناتوان مانده است.

برداشت: هیچ مشکلی حل نمی‌شود جز با اراده و همت خود انسان، و هیچ بحران و دشواری هم جز با یاری دوستان و اطرافیان برطرف نخواهد شد.

برداشت: این بیت به این معناست که کسی که دارای فضایل و اندیشه‌های بزرگ است، همواره برای او ستایش و تحسین وجود دارد و در آن میان هیچ‌کس به اندازه او شایسته‌ی این ستایش نیست.

برداشت: اگر لطف و برکات پروردگار بر شیراز نبود، امید چه کسی به بهبودی از بیماری‌اش می‌رفت؟

برداشت: پس سپاس خدا را که ستایشی برای او هست که نتوان آن را احاطه کرد و دانشمندان در شمارش آن درمانده‌اند.

برداشت: همواره در نعمت‌های الهی قرار دارد و حق به حق‌داران یاری می‌رساند، زیرا آیات قرآن به حق و حقیقت جمع‌آوری شده‌اند.