رباعی شمارهٔ ۵۴

این شعر به پرسش شاعر از معشوق اشاره دارد که با وجود دوری جسمی، حضور احساسات و عشق او در دل باقی مانده است. شاعر از معشوق می‌خواهد که در کنار دوستان، یک بار هم که شده آغوش وداع بگشاید، چون در پایان راه عاشقانه، او همچنان در یاد و دل خواهد بود.