فردا که به نامهٔ سیه درنگری
بس دست تحسر که به دندان ببری
دربارهٔ این سروده
این بیت بیانگر این است که فردا، هنگامی که به نامه اعمال خود نگاه میکنی، از این که فرصتهای بزرگی را از دست دادهای، حسرت میخوری. تو بر اثر ناآگاهی، دین خود را به دنیا واگذار کردی و در واقع با ارزشی همچون یوسف، خود را به بهای ناچیزی فروختی.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
بفروخته دین به دنیی از بیخبری
یوسف که به ده درم فروشی چه خری؟