روزی دو سه شد که بنده ننواختهای
اندیشه به ذکر وی نپرداختهای
دربارهٔ این سروده
در این ابیات، شاعر از غفلت خود در ذکر و یاد خداوند سخن میگوید و ابراز نگرانی میکند که دشمنان ممکن است فکر کنند او از توجه به خداوند فاصله گرفته و در معرض خشم او قرار گرفته است. شاعر به این دلیل نگران است که این غفلت ممکن است سبب دوری او از لطف الهی شود.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
زان میترسم که دشمنان اندیشند
کز چشم عنایتم بینداختهای