چون ما و شما مقارب یکدگریم
به زان نبود که پردهٔ هم ندریم
دربارهٔ این سروده
این شعر به نوعی گفتگو و ارتباط نزدیک بین دو نفر اشاره دارد. شاعر میگوید که اگر ما به یکدیگر نزدیکیم و صمیمی، نباید عیوب هم را بیان کنیم. چون هر دو دارای نقصهایی هستیم و اگر یکی عیب دیگری را بگوید، باید خود نیز منتظر باشد که عیب او نیز مطرح شود. این بیان در نهایت بر همدلی و پذیرش عیوب یکدیگر تأکید دارد.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
ای خواجه تو عیب من مگو تا من نیز
عیب تو نگویم که یک از یک بتریم