رباعی شمارهٔ ۴۰

برداشت: وقتی که از تعلقات و نگرانی‌های دنیا دل کندم، دیگر هیچ نعمتی را به قیمتی ناچیز قبول نمی‌کنم.

برداشت: هرچند که تازه‌وارد هستم و با شوق به این دنیای قدیمی نگاه می‌کنم، اما مثل یک گل تازه شکفته، با شادی و خنده به آن می‌نگرم.