رباعی شمارهٔ ۳۹

در این بیت، شاعر به بوی خوشی که از شخصی خاص به مشام می‌رسد اشاره می‌کند. این بو همه را، از همسایه تا استاد، تحت تأثیر قرار می‌دهد و به خوبی و عطری که دارد، تشبیه شده است. بوی این شخص به مشک و زعفران تشبیه شده که نشان‌دهنده زیبایی و جذابیت اوست.