رباعی شمارهٔ ۳۸

در این شعر، شاعر از صاحب مال می‌خواهد که به درویش کمک کند و او را مورد لطف قرار دهد. او تأکید می‌کند که اگر فردی فضل و رحمت خداوند را درک کند، باید به دیگران نیز نیکویی کند. همچنین بیان می‌کند که کسانی که به نیکی می‌اندیشند، از نعمت‌ها و برکت‌های زندگی بهره‌مند خواهند شد.