رباعی شمارهٔ ۳۷

این شعر به این مضمون می‌پردازد که داشتن جسم بزرگ و قوی مانند گاو و فیل، به تنهایی باعث برتری نمی‌شود. اگر انسان دارای عقل و هنر باشد، (واژه هنر در زمان گذشته و ادبیات ایران، به معنی فضیلت های انسانی، رفتار انسان دوستانه و خدا پسندانه بود) این ویژگی‌ها از جسم بزرگ و توانمند نیز مهم‌تر هستند. در واقع، این اشعار به ارزش‌های انسانی و فکری اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که داشتن آگاهی و خرد و انسانیت، از ویژگی‌های جسمانی مهم‌تر هستند.