داد طرب از عمر بده تا برود
تا ماه برآید و ثریا برود
دربارهٔ این سروده
در این ابیات شاعر به fleeting بودن عمر اشاره میکند و از شوق زندگی و لحظات خوش میگوید. او میخواهد که از زندگی لذت ببرد و از زمان نیفتد، چرا که ممکن است با خواب غفلت، فرصتهای خوب از دست برود. در نهایت به اهمیت استفاده از زمان به ویژه برای نماز و عبادت اشاره دارد.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
ور خواب گران شود بخسبیم به صبح
چندانکه نماز چاشت از ما برود