رباعی شمارهٔ ۲۴

این شعر به توصیف یک گل تازه شکفته اشاره دارد که به جای رشد و شکوفایی، به خاطر باد و طوفان از بین می‌رود. گویا این گل امیدهای زیادی داشت، اما عمرش کوتاه بود و در نهایت به نتیجه‌ای نرسید. به طور کلی، شعر به ناپایندگی و زودگذری زندگی و امیدها می‌پردازد.