رباعی شمارهٔ ۲۳

این شعر به مفهومی عمیق اشاره دارد که در آن فرزانه، با خودداری از خواسته‌ها و تمناهای نفسانی، به آرامش و رضایت درونی دست می‌یابد. در اینجا گفته می‌شود که اگر انسان به حد کافی از نرمش و خواسته‌اش بگذرد، دیگر نیازی به تقاضای خارج از خود نخواهد داشت. به عبارت دیگر، فرد باید به درون خود توجه کند و از تمناهای سطحی دست بردارد تا به رضایت واقعی برسد.