عنقا بشد و فر هماییش بماند
زیبندهٔ تخت پادشاییش بماند
دربارهٔ این سروده
این شعر به زیبایی و شکوه پادشاهی اشاره دارد. شاعر بیان میکند که اگر چه عنقا (پرنده افسانهای) به پرواز درآمده و فر و شکوه پادشاهی باقی مانده، اما حتی اگر ماه نیز صبح صادق را بگیرد یا شمعی خاموش شود، روشنایی و زیبایی پادشاهی همچنان برجا خواهد ماند. این شعر نمادی از ابدیت و ماندگاری قدرت و شکوه است.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
گر مه بگرفت صبح صادق بدمید
ور شمع برفت روشناییش بماند