رباعی شمارهٔ ۱۲

در این ابیات به دوری از حسادت و چشم‌زخم اشاره شده است. شاعر می‌گوید که شاه آسمان به اسب خود اعتماد کرده و او را از آفات و بدخواهی‌ها در امان می‌دارد. اما در عین حال تأکید می‌کند که صفات خوب و هنر در جهان وجود دارد و اسبی که دارای این ویژگی‌ها باشد، نمی‌تواند فریبی بخورد و به راحتی از عهده کارها برمی‌آید.