رباعی شمارهٔ ۱۰

این بیت شعر به این موضوع اشاره دارد که تنها به خاطر اینکه فردی در زمانهٔ خود مورد ظلم یا ناامیدی قرار گرفته است، نباید فریاد و ناله سر دهد. بسیاری از افراد هستند که در درون خود درگیر درد و ناراحتی هستند، اما ظاهرشان خوشحال و خنده‌رو به نظر می‌آید. به عبارتی دیگر، ممکن است درونی غمگین داشته باشند در حالی که بیرونی شاداب و خندان دارند.